Well, Miss is clear, ships are female and unmarried.

“Poes” is Dutch for a female Cat, like Pussycat. And a Cat is obviously the nickname for a Catamaran. Nothing special about the name so far.

Still, Dutch children laugh when they see our ship’s name.

That is because “Mispoes!” is what kids say to another when the other loses in a game. Like fails to catch a ball, or miss when throwing, or trying to catch the other.

All lockkeepers in the Netherlands think our boat is called Mispoes, when we identify ourselves by VHF radio.

After sailing Miss Poes for a few months, I suddenly found the right name for our dinghy. It is small than Miss Poes, it is gray…..  From that moment on our dinghy is called Miss Muis for obvious reasons.

The nameplate of the dinghy is:

Het zit ons niet mee. Nog steeds zijn we het land niet uit.
Enfin, het zit zo.

Na een avondje gezelligheid met Elske en Ed de volgende ochtend om 5.10 uur losgegooid bij de Roompotsluis, waar we ongestoord geslapen hebben. Op weg naar IJmuiden, een trip van 65 zeemijlen.
Al snel bleek dat de stuurautomaat weer een nieuw defect vertoonde. Dit keer weigerde MUTS (zo hebben we haar genoemd, al vorig jaar) op de windrichting te zeilen. Dat houdt in dat ook de tacking modus niet werkt en die heb je juist nodig bij het overstag gaan.
Dus… weer contact met de betreffende monteur. Die bleek pas na pinksteren tijd voor ons te hebben. Dus 2 juni. Ik heb Jef nog nooit zien ontploffen, maar nu gebeurde het toch echt. Woorden als “volstrekt onacceptabel” etc. etc. rolden zijn mond uit.
Uiteindelijk, heeft een andere monteur Jef telefonische opdrachten gegeven: check dit, doe dat, en heeft een diagnose gesteld. Het resultaat was dat er een klein wit doosje vanaf de hoge visserskade in IJmuiden bij ons aan boord werd geworpen door de monteur met een vervangend onderdeel.
MUTS werkt weer goed.

Vrijdag 29 mei 2009.
Vandaag maar een dagje aan de steiger in IJmuiden. Mijn baarmoeder heeft de afgelopen nacht uitgekozen voor de GROTE schoonmaak. 5 Keer mijn bed uit, nauwelijks geslapen. Lekker met een kruik op mijn buik op de bank. Alsof ik thuis ben.

Zaterdag 30 mei 2009.
Dit moet een goede zeildag worden. Wind goed zo’n  krachtje 4 a 5, veel zon, goed zicht, soppige stuiter zee. Alles zit mee. En daar gingen we, als een speer. 9, 10 knopen en nog 1 knoop stroming mee ook nog. Kan niet stuk, toch??? Of… wat nou weer, wat doet dat scherpe jacht daar? Haalt hij ons in? Ja verdomd. We worden ingehaald. Door een monohull. SHIT.
1 zeilboot is plezier, 2 boten is een race.
Ze ging niet veel harder dan wij, een beetje maar en tergend langzaam kwam zij naast ons varen. Eigenlijk is zeilen hard werken en vooral nu MOESTEN alle zeilen opnieuw getrimd. De piloot van het andere schip keek  grijzend toe. Hij zag de grote glimmende medaille al hangen.

Jef frummelde wat aan de onder-lijk-strekker ofwel de smeerreep en zette daarmee het zeil wat boller. Het resultaat mocht er zijn. De snelheid nam met 10 procent toe en heel langzaam had de andere schipper het nakijken.
‘s Avonds om een uur of 6 drooggevallen op een bankje onder Vlieland.
En dat moeten we duidelijk nog eens oefenen.

In ieder geval, Jef heeft wad gelopen, weliswaar met een anker van 20 kilo onder z’n arm, maar toch.

Zondag 31 mei 2009. 1ste pinksterdag.
Van Vlieland (op een zandbank) naar Vlieland (jachthaven).
Omdat het anker voor de verandering dit keer handmatig uitgegraven moest worden, heeft Jef weer een klein wadloopje gehad. Wat zit zo’n ding toch diep;))
En toch werd het een chilldag. Pieter en Marion zijn met vrienden ook op het wad en komen naar dezelfde jachthaven. Hartstikke leuk om hen onze boot te laten zien.
We zijn het hele eiland over gefietst, in ieder geval ver voorbij “halfweg”.

Maandag 1 juni 2009, 2de pinksterdag.
Uitgezwaaid door Pieter, Marion en hun vrienden op weg naar Schiermonnikoog. Heerlijk boven de eilanden langs. Ook hier allemaal hele ondiepe stukken. We zagen grote masa’s vogels die zich te goed deden aan de vele vissen net onder het wateroppervlak. Ik krijg dan de neiging even een slagje te maken met maar een heel klein stukje zeil, lijntje overboord en ‘s avonds verse vis in de pan. Verrukkelijk.

Dinsdag 2 juni 2009.
Vannacht heerlijk geslapen op een hobbelige zee ten zuiden van Schier. Veilig aan het anker. Wel weer vroeg op dit keer vanwege de bakboord motor die het steeds opgeeft. Jef denkt dat er lucht in het brandstofsysteem zit. Hij valt steeds uit. Onbetrouwbaar dus dat wordt weer sleutelen. Helaas kreeg hij het ontluchten niet voor mekaar en we besloten naar de wal te varen om een Volvo-Penta monteur te raadplegen. Gelukkig had deze tijd en zou na de lunch in de vissershavan van Lauwersoog bij ons aan boord komen. Maar goed, toch nog even wat proberen. Ik moest een slang aanpakken terwijl ik op mijn kop in de bakskist lag met mijn arm ver uitgestrekt en er natuurlijk nog niet bij kon. Maar ik ben niet voor 1 gat te vangen en wist nog een klein luikje te openen waar ook een stuk dieseltank zit. Daar zag ik 2 kranen die haaks op de leiding stonden. Van edelsmeden weet ik dat ze dan dicht staan.

En ja mm…ja… wisten jullie dat onze boot ook benzinekranen heeft, maar dan voor diesel, nou die stonden dus dicht.
Een interessante gedachte is waarom de stuurboordmotor wel zonder storing liep.

Net Peter en Floor uitgezwaaid, die bij ons aan boord gegeten hebben.

En een foto hoe we in de binnenhaven van Lauwersmeer liggen.

Groetjes, ook van Jef,
Marin.

Het eerste echte scheepsjournaal, want we zijn onderweg. In 3 dagen een heel klein stukkie. Maar we hebben al veel meegemaakt.
Dat heeft mij plotsklaps het inzicht gegeven dat zeezeilen helemaal niet geschikt is voor projectleiders, mijn voormalige bezigheid.
Als projectleider probeer je onzekerheid weg te halen door middel van een goede planning en opvolging, backupscenario’s and risk management en dergelijke.
Dat is allemaal op onze eerste dag, zondag, best goed gegaan. Op tijd alles in de auto, laatste klussen in huis, mest op het gazon, en rijden. Bij de boot gekomen uitpakken, en Regien, Peter, Carry en Belle kwamen de auto ophalen.
Half 8 losgegooid, net op tijd voor de Zeelandbrug opening, zeil op richting Neeltje Jans, waar we Pawel en Melitta zouden ontmoeten. Daarover zo dadelijk meer.
Het zeilen ging prachtig. Wind en stroming gaven ons een flinke snelheid, zodat we al na een klein uur zouden afmeren. Marin zette het eten op.
Toen de eerste tegenvaller: de stuurautomaat zei “B/C Disconnect”, begon te piepen en stopte ermee. Dit is een recent probleem dat een dikke week geleden had moeten zijn verholpen, door vervanging van de electronica.
In het volgende uurtje viel de stuurautomaat een keer of 10 uit. Drie keer tijdens het eten, nou ja eten, zeg maar schrokken want we waren dicht bij onze bestemming.

21:30: Aangekomen aan de steiger in de baai bij Neeltje Jans troffen we Pawel en Melitta. Pawel is een ex-Philips collega uit Oostenrijk waarmee ik vanaf 1987 een aantal weken heb gezeild. Toen zijn baan in Drachten stopte is hij terug verhuisd naar Oostenrijk en gestopt met werken.Deze zomer varen ze hun Bavaria 32 zeiljacht richting de Middellandse Zee. We gingen aan de borrel op hun schip.

Na een gezamenlijk ontbijt hebben we hen maandagochtend uitgezwaaid. Zij moesten redelijk vroeg weg ivm de stroming, wij pas later.
Maar eerst een telefoontje naar de importeur van de stuurautomaat. Want zonder stuurautomaat is het met zijn 2-en niet te doen. Zo’n ding telt voor twee bemanningsleden. Een uitvallende stuurautomaat kan ook nog gevaarlijk zijn, je zult maar even binnen naar de WC zijn, in je eentje ‘s nachts, en een gijp krijgen. Knal.
Met de monteur spraken we dinsdagmiddag af, in Zeeland. We zouden dus blijven. Mooi weer, lekker gewandeld.

Dat mooie weer hield niet aan. Er werd windkracht 6 voorspeld en onweersbuien, door een actieve depressie.

Nou, er heeft weer eens iemand bij het KNMI zitten slapen. Het onweer trok pal over. De wind is toegenomen tot een piek van 85 km/h, oftewel eventjes windkracht 10. Het onweer was spectaculair. Zware regen, hagel. Veel bliksem die we hebben gefilmd en gefotografeerd.

Toen het over was zijn we gaan slapen. Maar het was niet over, het ergste moest nog komen. ‘s Nachts werden we wakker doordat de boot tekeerging. Er was weer zware wind, maar uit het zuidoosten en dan geeft de baai weinig beschutting. Daardoor lag Miss Poes als een beest trekkend aan de landvasten tegen de steiger te rijden. Ik heb mij in het zeilpak en laarzen gehesen, en ben naar buiten gegaan. Voorbereiden op rampen, stootwillen en landvasten extra geplaatst. Ook moesten stootwillen worden teruggedrukt die er door beweging van de boot en wind tussenuit raakten.
Ergens om half 5 was het ergste voorbij en konden we weer naar bed. We waren erg blij dat we het zonder averij hebben doorstaan. Hoezo adrenaline.

De volgende ochtend hoorden we op de radio over de gevolgen van dit onweer. We zijn erg benieuwd hoe Pawel en Melitta dit hebben doorstaan, maar hebbn geen antwoord op onze SMS gekregen.
Die dag hebben we geklust, er is altijd wat te doen. Net Almelo. In de middag kwam de monteur die een relais toevoegde aan de stuurautomaat wat de klacht moest verhelpen, al snapte hij niet waarom dat hielp. Niet echt geruststellend……   Hopelijk helpt het.
Later nog een avondwandeling in de duinen. Meeuwen dreven op de wind pal boven ons hoofd, we stelden ons voor dat er jonkies tussenzaten die hun eerste soar-oefeningen deden. Je kon ze prachtig van dichtbij zien hangen. Ik had de indruk dat ze een draaiing om hun as (gieren) inzetten door hun kop even dwars te draaien.

Het weerbericht van gisteren vertelde ons dat het ook geen goed idee was vandaag te vertrekken. De stroming betekent dat we om 4 ‘s ochtends of 4 ‘s middags wegmoeten. Dat is ongeveer nu. Maar dat is geen goed idee, er is windkracht 7 voorspeld vanavond. De tocht naar Scheveningen is een uur of 7, in het donker met harde wind voor de Nieuwe Waterweg langs is geen goed idee. En stel je je voor dat het KNMI zich weer een paar Beaufort vergist…  Of de stuurautomaat toch nog niet goed is…
Morgenochtend is deze trog (zo heet in meteo-termen wat er aan komt) voorbij. Dan willen we om 4 uur weg. AM, ja. En aangezien we dan niet onder de brug door kunnen vanwege hoog water liggen we nu vast aan de zeezijde, aan een wachtsteiger waar je niet mag overnachten. Dat wordt dus stiekem slapen vannacht.

Liefs en groeten
Jef (auteur) en Marin

Hallo allen,
Daar zijn we weer, met het nulde scheepsjournaal van 2009.
Nulde, want we zijn nog thuis. Na maanden drukke voorbereidingen staat de keuken vol spullen. Vandaag wordt een stressdag: auto inpakken, elektra uitzetten, koelkast uitmesten, laatste stukje tuin wieden, ballen gehakt braden, de Suzuki aan de acculader, buren dag zeggen, en dan naar Zeeland, aan boord, waar Regien met dochters ook komt om de Espace mee te nemen. Dit wordt dus een snel berichtje.
Miss Poes is goed voorbereid. Er zit nieuwe antifouling op, coppercoat, tegen algen en pokken. De electronica zou nu eindelijk goed moeten werken. Er zit een dieselverwarming in, wat we ook nodig zullen hebben: we hopen tot oktober in Scandinavie te verkeren. We hebben al 4 keer proefgezeild, onder meer een klein weekje met Jonas en Suzi, en een paar dagen met Rhodo.
We hebben een lange reis gepland. Zie attached kaartje. We hebben visa voor St. Petersburg….. De pijlen op de kaart is natuurlijk de richting, de dwarsstrepen zouden weken kunnen zijn. Noorwegen op de heenreis is nog niet zeker.
We krijgen ook weer een paar meevaarders. Ton en Elly komen een weekje aan boord, Nicole een paar weken, en Tim wellicht ook een week of twee.
De reis zullen we in Gdansk een week onderbreken voor een familieweek in Tsjechie ter ere van Rhodo en Bertje’s 55e trouwdag, 22 juli.

Ik ben nog steeds niet aan een blog toegekomen, dus het gaat nog ouderwets met emails.
Bij geen belangstelling kun je je natuurlijk afmelden.